امیلیا روان‌پزشک جوانی است که به همراه دوست‌پسرش در بوئنوس آیرس زندگی می‌کند. او زندگی ثابتی دارد اما کاملاً راضی نیست. او دعوتی دریافت می‌کند تا به زادگاهش در پاتاگونیا بازگردد تا خاکستر آندریا، بهترین دوستش را که پنج سال پیش درگذشته است، پخش کند.

رومینا به ریشه‌های خود بازمی‌گردد تا دوباره خود را کشف کند. پس از اولین سال‌های طاقت‌فرسای مادری، گویی مه شروع به برخاستن می‌کند: او برای مهمانی‌های دیسکو و معاشرت با جوانان بیست و چند ساله کمی پیر شده است، اما هنوز آن‌قدر جوان هست که درباره دیگران خیال‌بافی کند. رومینا پائولا، بازیگر فیلم، در این ترکیب جذاب از مستند و داستان، دوربین را به سمت خود، پسرش و مادرش نشانه می‌رود.

تصویری غیرمتعارف از چند زن جوان در وضعیت‌های غوطه‌ور و در عین حال نامشخص: درون بدن خود، در میان دوستان و معشوق‌هایشان، و در نهایت در فرهنگی با رکود اقتصادی و معنوی. این اثر با الهام غیرمستقیم از تنها اپرای بلا بارتوک یعنی «قلعه ریش‌آبی» ساخته شده است.